Karl Alfred Schluch
Biografia
Urodził się w Lęborku i był wychowywany przez dziadków. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował jako robotnik rolny. W 1930 roku rozpoczął kurs pielęgniarski, który ukończył dwa lata później. Staż odbył w sanatorium w Bernau. W późniejszych latach pracował także w innych sanatoriach i szpitalach w Berlinie i okolicy. W 1936 roku wstąpił do NSDAP.
W czerwcu 1940 roku został przydzielony do personelu akcji T4, czyli tajnego programu eksterminacji osób psychicznie chorych i niepełnosprawnych umysłowo. Służył w „ośrodkach eutanazji” w Grafeneck, Hadamarze. Zimą 1941/42 w mundurze Organizacji Todt służył na froncie wschodnim (rejon Wiaźmy). Oficjalnie jego zadaniem była opieka nad rannymi żołnierzami.
Podobnie jak wielu innych weteranów akcji T4, został przeniesiony do okupowanej Polski, aby wziąć udział w eksterminacji Żydów. W marcu 1942 roku rozpoczął służbę w obozie zagłady Bełżec. Był jednym z esesmanów sprawujących nadzór nad „śluzą”, czyli specjalnym korytarzem, którym pędzono Żydów z rozbieralni do komór gazowych w obozie II. Jego zadaniem było uśpienie czujności ofiar i wymuszanie posłuszeństwa przy użyciu brutalnej przemocy. Podobnie jak inni członkowie załogi musiał rozstrzeliwać w obozowym „lazarecie” Żydów niezdolnych do poruszania się. Komendant Christian Wirth uważał jednak, że Schluch wykazuje się niewystarczającą gorliwością, i pewnego razu miał stwierdzić, że „najchętniej sam by go w tym dole zastrzelił”.
Wczesnym latem 1943 roku obóz w Bełżcu uległ likwidacji. Schluch został przeniesiony do obozu pracy dla Żydów w Poniatowej. Jesienią tego roku podobnie jak większość weteranów akcji „Reinhardt” został przeniesiony do Einsatz Roperującej na wybrzeżu Adriatyku. Zadaniem tej jednostki była likwidacja miejscowych Żydów oraz zwalczanie jugosłowiańskiej i włoskiej partyzantki. W maju 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli, lecz po dwóch miesiącach został zwolniony ze względu na status jenieckiego obozu. Po wojnie mieszkał w okolicach Kassel, pracując jako robotnik rolny i budowlany, a z czasem wrócił do zawodu pielęgniarza.
Był jednym z ośmiu byłych esesmanów osądzonych w procesie załogi Bełżca. W sierpniu 1963 roku zachodnioniemiecka prokuratura postawiła mu zarzut pomocnictwa w zamordowaniu co najmniej 360 tys. Żydów. Podobnie jak pozostali oskarżeni nie zaprzeczał udziałowi w zagładzie, twierdząc że działał pod przymusem. Argumenty te zostały zaakceptowane przez sąd krajowy w Monachium, który postanowieniem z 30 stycznia 1964 roku umorzył postępowanie przeciwko Schluchowi i sześciu innym oskarżonym.